چند وقت پیشا فیلم بادبادک باز رو دیدم. خب طبیعتا چیزی که خیلی برام جالب بود این بود که داستان در افغانستان بود و بسشتر فیلم رو فارسی حرف می زدند. از فیلمش خیلی خوشم اومد. تا اینکه چند روز پیش توو کتابخونه در بخش کتابهای فارسی ترجمه ی فارسی کتاب رو پیدا کردم و از اونجایی که همیشه کتاب ها بهتر از فیلمهاشون هستند گرفتمش و خوندمش. فقط می تونم بگم که یکی از قشنگترین رمانهایی بود که تا حالا خوندم. شاید هم خیلی متفاوت بود. همش به دوستان افغانی که اینحا باهاشون دوست شدم فکر می کردم. یه روز همون اوایل دوستی با نجیبه( دوست افغانی) ازش پرسیدم که آیا واقعا افغانیه یا پاکستانیه . چون چشماش کشیده نبود. و اون گفت که افغانیه و من گفتم آخه همه ی افغانی هایی که من توو ایران دیدم چشمهای کشیده شبیه چینی ها دارن. و اون گفت که اونا همشون هزاره ای هستند. اون روز معنی حرفش رو خوب نفهمیدم تا اینکه این فیلم رو دیدم. جدا ما از افغانی ها چی می دونیم. اون هزاره ای های بدبخت چرا پناهنده ی مملکت ما شدن . .... خدایا اینقدر احساس خجالت می کنم که حد نداره. ما هیچی ازشون نمی دونیم. حداقل من نمی دونستم. الان جوگیر خوندن این کتاب هستم ولی از وقتی اومدم اینجا و دوستان افغانی پیدا کردم  و اونا از اونجا و بدبختیهاش برام گفتن من همش به این فکر می کنم که ما از کشوری که مرز زیادی هم باهاش داریم چیزی نمی دونیم جز اینکه بدبختن.

نمی دونم چطور باید احساساتم رو بنویسم چون خیلی برام سخته. ولی دوست دارم از همین جا بگم که آدم خوب و بد همه جا هست... جنایتکار و جانی هم همینطور. ولی من به شخصه برای افغانیهای درد کشیده ای که به کشورمون پناه می آرن و یا توو کشورشون هستن آرزوی موفقیت می کنم. آرزو می کنم یه روزی بتونن مثل گذشته های خیلی دور دوباره به آرامش برسن. و طعم آزادی و آرامش رو وی سرزمینشون بچشن.

پ.ن: خوندن کتاب و دیدن فیلمش رو بهتون توصیه می کنم.

دوستتون دارم